columbus_magazine

042 4 x Co lu m b u s kl ik h ie r 10

Het was prachtig en dat zonder meer. De Dhoni schuurde het strand op, ik laadde m'n voorraden uit - en bezeerde me al direct aan een scherp stuk steen of zoiets, wat me een lelijke snee opleverde - her- nam me en verifieerde met Afeef nogmaals de afgespro- ken dag en tijd om me weer op te pikken. En zag en hoorde z'n klotsende en ploffende boot aan de horizon verdwijnen. En daar stond ik dan. Met een karrevracht aan waterfles- sen en plastic lekkers, een Zwitsers zakmes om van alles mee te gaan doen en een snee in m'n teen die tamelijk lelijk bloedde. Maar geven deed het allemaal niks en een van de eerste dingen die ik deed was dan ook heel hard roepen: 'Eat your heart out Yvonne! Ik heb jou helemaal niet nodig!' Waarmee een groot deel van de missie al bij voorbaat geslaagd was. Want Yvonne, dat was Yvonne van Oort, de Algemeen Directeur van de Nederlandse Staatsloterij die me maandelijks 'met vriendelijke groet' ondertekenend een nieuw StaatsLot kwam brengen maar vooralsnog had nagelaten er substantiële pecunia bij te laten bezorgen. Laat staan genoeg voor een eigen onbe- woond eiland. EEN NACHT AllEEN Zo. Dat luchtte behoorlijk op. Waarna ik me aan serieu- zere zaken kon gaan wijden. Zoals daar was: de verken- ning van het perceel in kwestie. Ik liet alles, behalve de bloedende teen uiteraard, achter in de schaduwrijke beschutting van een palm en ging m'n optrekje voor de komende dagen eens nader bekijken. Daar was ik - ondanks die snee - wel redelijk snel mee klaar eigenlijk. Goedbeschouwd had ik er 877 stappen voor nodig, wat ming (ik vergat volledig af te dingen en moet een lokaal jaarsalaris in zijn donkere knuist geduwd hebben) en gingen op weg. De motor ploffend, het water in de boot klotsend en het veilige resort kleiner en kleiner wordend op de achtergrond. Je zag het water veranderen. Van het lichtblauw dat elk eilandje omgaf, naar het azuur even ver- derop, waar het rif begon en vervolgens het diep- ste blauw dat zowel prachtig was als iets van ont- zag en angst inboezemde. Het bootje schommelde behoorlijk maar Afeef grijnsde zoals alleen zeelui dat kunnen en stond rotsvast aan het roer met het visdraad, pardon de gashendel, losjes in zijn hand. Dat duurde zo een tijdje, totdat we een eilandje naderden dat er van een afstandje net zo uitzag als die andere elfhonderdzesenzeventig. (O.k., op Malé na dan. Het 'hoofdeiland' waar de vliegtuigen met resortgangers landen en waar ze flats hebben die hoger zijn dan de palmen) Ongeveer, nee pre- cies hetzelfde. En toch ook weer van een bountyes- ke schoonheid, iets van de frisheid van limoenen, iets van het resultaat van een ontdekkingsreis van jewelste. En voor mij alleen, hé? Nauwelijks meer dan twee voet hoog - de tsunami van 2004 heeft op de Malediven relatief weinig schade aangericht maar de eilanders zijn er nog altijd als de dood voor en het kost weinig moeite om je voor te stellen wat zo'n natuurramp (of het stijgen van de zeespiegel an sich) hier kan aanrichten. Het zand was van de kleur die je in een kanariekooi dient te strooien en het eiland droeg een hoed van groene bladeren. 'Genoeg gasten komen uitsluitend voor de zon' mAlEDIvEN 043