columbus_magazine

mUlI Apothekersdochter op Muli, het hoofdeiland van het Meemu Atol. Van de 280.000 Malediviërs wonen er 210.000 op kleine lokale eilanden. De rest woont in de hoofdstad Malé. foto rechts BAA ATOl Maledivische eilanden steken tussen de 50 cm en 3 meter boven de zeespiegel uit. Er zijn volgens de laatste cijfers 857 onbewoonde eilanden. Het aantal zand- banken is nog vele malen groter. Een eiland is echter pas een eiland als er vegetatie op te vinden is. mAlEDIvEN 038

M 'n eigen Vrijdag heette Afeef, maar hij bleef niet. Hij kwam pas dins- dag weer. Althans, dat hoopte ik. Dat hadden we tenminste afge- sproken. Iets wat nog de nodige voeten in de aarde had - hij met z'n drieënhalf woord Engels en ik met m'n nul komma nul Dhivehi wat ze hier spreken. Maar toen was er uitgebreid en over en weer gelachen. Zeker nadat ik hem een aardige stapel Rufiyaa's had overhan- digd die hij haastig wegstak. Want het was bepaald een clandestiene operatie die we gingen uitvoeren. Afeef zou me wegbrengen naar een onbewoond eilandje. Iets wat voor buitenlanders helemaal is niet toegestaan op de Malediven, althans het over- nachten niet. Ongelovige buitenlanders zijn het verderf zelf vindt de Islamitische overheid, dat wil zeggen: hun dollars niet natuurlijk en die mogen ze dan ook uitgeven op de tot resorts omgebouwde natte palmbomendromen. (Al heeft de overheid ook eigenlijk het grootste gelijk van de wereld, want door deze aanpak vormen de Malediven het laatste eilandenrijk dat voor tachtig procent onaangetast is) Van de resorts waren er enige tien- tallen en er was stuk voor stuk maar weinig mis mee. Of ze nu White Sands (niet bijster origineel, het koraalzand knetterde overal verblindend aan je ogen) heetten, of Royal Island, of Tai Coral. Bijna alles piepklein, je liep zo'n eilandje veelal onder de tien minuten rond. Bij aankomst stond er veelal een vriendelijk lachend iemand klaar om je een verfrissend handdoekje aan te reiken om de klamme tropenhitte van je gezicht te vegen, het strandmeubilair lag in rotten van drie op nieuwkomers te wachten, de keuken was toppie, wie daar de puf voor had kon een balletje slaan en hoe je het ook wendde of keerde overal leidden de bescheiden wegen wel naar het watersport- annex duikcentrum. Want overal, op welk atol, op welk eiland je ook kwam lag het warme Indische Oceaanwater uitnodigend te wachten. Of je nu een novice aangaande de wonderlijke onderwaterwereld was, of een doorgewinterde sportdui- ker die z'n eigen trimvest en automaat had meegeno- men. Niet voor niks. Wie in het juiste seizoen kwam maakte goede kans op reusachtige manta-roggen of zelfs een walvishaai. Maar ook voor wie daar net naast zat zag evengoed het verzamelde werk van Jacques Cousteau voorbij de bebrilde ogen trekken. Voor wie daar zin in had natuurlijk. En er waren er genoeg die uitsluitend voor de zon kwamen. Van een deel van de cliëntèle vroeg je je af waarom ze de verre reis überhaupt hadden gemaakt. Die kwamen hun huisje - in de smaken rieten dak dan wel steen met airco - alleen uit om te eten om vervolgens rap terug te keren om aan de invulling van hun honey- moon te werken. Oftewel: over het leven viel hier doorgaans weinig te klagen. Hoewel: een ding bleef knagen. Als ik de boekjes goed gelezen had bestonden de Malediven uit 1176 eilanden, verdeeld over diverse atollen. Minus wat eilanden met resorts erop waar je elke vier minuten dezelfde gezichten tegenkwam en minus de nodige die door de veelal vissende Maledivianen zelf werden bewoond (en waar een buitenlander voor een dag- bezoek slechts op uitnodiging van de chief in kwestie kon aanleggen) bleven er mAlEDIvEN 039