columbus_magazine

null Niemand begrijpt 030 hoe hard het leven in halong bay isnull '' KENH GA

steunkousen maat 37 blijken helaas alweer een weekje of wat uitverkocht. Nee, dat gaat niks wor- den. Als het meisje naast ons afmeert, zijn kok Tam en scheepsmaatje Hung er desalniettemin als de kippen bij om één en ander aan een vergelijkend warenonderzoek te onderwerpen. Niet de inventa- ris, maar de parlevinker zélf is onderwerp van een grote mate van interesse. Ze is al negentien jaar! Terwijl de meeste meisjes hier al op hun zeventien- de getrouwd zijn! Daar moet de crew toch meer van weten en men hangt dus in een mengvorm van geilheid en belangstelling meer dan vrijpostig over de railing. Het meisje gebaart naar mij: 'Stap maar in. Dan laat ik je het dorp zien.' Die kans laat ik me niet ontzeggen, dus ik klauter de touwladder af en klim aan boord. De mannen van de Traleco mogen ook mee. Alsof ze ook maar enige kans maken; het is voor 99 procent zeker dat het meisje met één van de mannen uit haar dorp zal trouwen. Maar zelf zit ze daar niet mee. Ze flirt volop terwijl ze aan de riemen trekt met haar handen, trouwens en ze vindt al die aandacht best leuk. Soepel stuurt ze langs de huizen van Cua Van, een op de rimpeling van de zee deinende gemeenschap van ruim duizend mensen die stuk voor stuk zeebenen moeten hebben. Sommige bewoners zijn al jaren niet aan wal geweest. Hun leven speelt zich af tus- sen de planken vlonders van hun huisjes en met zestien vierkante meter kom je hier al een heel eind. Minihuisjes, waar nauwelijks meer in lijkt te passen dan een bed. En eronder een bun; een net waarin de vangst wordt bewaard totdat de opkoper komt. De kluis annex schatkamer van elk gezin. We varen dicht langs een huisje. Ik zie een hele familie gegroepeerd rondom een brandend vuur, verbaas- de ogen, in hun handen gegrilde vis en kreeft, een aarzelend opgestoken arm. We passeren een basis- schooltje. Geen van de kinderen leert voor admi- raal, maar het onderwijs is er gratis. Ook hier hangt het portret van Ome Ho (Chi Minh) en er is niets, maar dan ook niets dat doet vermoeden dat het leven hier van mindere kwaliteit zou zijn dan aan het vasteland. 'We zijn gelukkig hier,' zegt het kruideniersmeisje dat ons rondroeit. 'Het is een- voudig, het is klein, altijd is er het water, maar er is hier niemand die liever op de wal wil wonen. Ik zou het fijn vinden als ik hier oud mag worden.' Ik knik en wens het haar van harte toe. 031 hoe hard het leven in halong bay isnull ''