columbus_magazine

028 nullHele gemeenschappen zien vrijwel nooit het vasteland null''' 4 x Co lu m b u s kl ik h ie r 10

gaargestoomd. En als bemanningslid meneer Hung je er een glaasje bij komt brengen, waarna de nacht het overneemt en de baai wordt bijgelicht door een duizend of wat sterren. In de kooi in het vooronder zijn de plooigordijntjes al jaren geleden van kleur verschoten en de dekentjes ietwat klam en voorzien van knetterend bloemenmotief. Ik heb een eng verhaal gehoord over hele kolonies ratten die op dit soort schepen mee schijnen te varen en die 's nachts ook de passagiersvertrekken niet over zouden slaan. Gelukkig hoor ik nergens geritsel van staarten. Wél hoor ik het water van Halong Bay, dat zachtjes tegen de romp klotst, en heel langzaam glij ik weg. ZEEBENEN IN CuA VAN De volgende morgen is het de diesel van de Traleco die me wekt. We varen alweer, de zon is nauwelijks op en het water van de baai lijkt wel blauw licht uit te stralen. Geen deining, niks: het kielzog is een ononderbroken strakke streep achter de boot. Het licht staat nog laag als we Cua Van naderen, haast verstopt tussen de scherpe en hoge rotsformaties in, kunstig en van een Bob Ross-achtige kitscherig- heid tegelijk. 'Je drijvende dorp,' zegt Caú tegen me. 'Een echte.' Er nadert een bootje, een soort sampan die blijkt uit te puilen van de handelswaar. Zo afgelegen als hier zijn het dit soort parlevinkers die de mensen van alle mogelijke spullen voorzien. Het meisje dat het bootje bestuurt roept iets naar ons, een zangerig soort geluid dat weerkaatst tus- sen de rotsen. 'Of je iets nodig hebt,' verduidelijkt Caú. 'Eh, misschien,' en ik laat mijn oog langs de uitgestalde waren glijden. Maar wat moet ik met een stronk paksoi? Of met een setje bougies? Een zesdelige pannenset? Ze glimmen weliswaar roest- vrij staal, maar waar laat je die dingen? En de 029 vrijwel nooit het vasteland null''' HAlONG BAy NOORDElIJK VIEtNAm